Okul bahçesinde cinayet: 35 yıllık travma, kayıp ve yıllara direnen bir aşk

İskoçya'nın Glasgow kentinde 1991 yılında bir okul bahçesinde 16 yaşındaki Diane Watson bıçaklanarak öldürüldüğünde, en yakın arkadaşı Pauline hemen yanındaydı. Başka bir öğrencinin bıçaklı saldırısına uğrayan genç kızın yere yığılmasına tanık olan Pauline, ardından arkadaşını yolun karşısında, okuldan görülebilen bir binanın üst katındaki dairede yaşayan anne ve babasının kollarına taşımasına yardım etmişti.

Diane'ın öldürülmesi yalnızca ailesini, arkadaşlarını ve mahalle sakinlerini yıkmakla kalmadı; cinayetin sarsıntısı onlarca yıl boyunca hissedilmeye devam etti.

35 yıl sonra ilk kez konuşan tanık

Aradan geçen 35 yılın ardından Pauline Love Thomson, henüz 16 yaşındayken yaşadığı o nisan sabahının travmasını ilk kez kamuoyuyla paylaştı. 15 yaşındaki Barbara Glover'ın büyük bir mutfak bıçağıyla Whitehill Ortaöğretim Okulu'na geldiği günü yeniden yaşayan Pauline, ürpertici anları şöyle anlatıyor:

"Öne doğru adım atarken resmen hırladı" diyen Pauline, "Onu bıçakladı ve insanlar uzaklaşmaya başladı. Bir anda herkes ortadan kayboldu. Yanına gittim, kolumu omzuna doladım. Çünkü bıçağın ne kadar zarar vermiş olabileceğini o anda anlayamamıştım" ifadelerini kullanıyor.

Kanlar içindeki arkadaşı Diane'ı annesi, babası ve erkek kardeşi Alan'la birlikte yaşadığı yolun karşısındaki eve götürmeye çalışan Pauline, arkadaşının "İnanamıyorum. Beni bıçakladı" sözlerini unutamıyor. Eve kadar mesafe kısa olmasına rağmen daha okul kapısına ulaşmadan genç kızın bedeni yığılıyor.

Binanın girişine ulaştıklarında Diane yere yığılınca babası Jim koşarak aşağı iniyor ve kızını kollarına alıyor. Üst kata taşıdığı kızını hayata döndürmek için umutsuzca çabalarken Pauline, "'Doğru yapmıyorsun' diye bağırıyordum" diyerek o anki çaresizliği aktarıyor.

Mahkeme süreci ve tartışmalı karar

Diane Watson daha sonra hastanede hayatını kaybetti. Barbara Glover ise polise teslim oldu. Üç ay sonra başlayan davada ilk tanıklık yapan kişi Pauline oldu. Mahkemede, bıçaklı saldırıdan önceki günlerde Glover'ın Diane'ı rahatsız ettiğini anlattı. Bunun nedeninin, Glover'ın Diane'ın kendi eski erkek arkadaşıyla çıktığını düşünmesi olduğunu belirtti.

Yaşananlar bir dükkânın önündeki kavgaya kadar varmıştı. Kavga sırasında kapüşonlu üstü yukarı çekilen ve sütyeni açığa çıkan Glover, kendini aşağılanmış hissetmişti. Ertesi sabah çantasına bir mutfak bıçağı koyup otobüsle okula gelen Glover, Diane'ı bıçaklayarak öldürdü.

Glover mahkemede Diane'ın bir yılı aşkın süredir kendisine zorbalık yaptığını öne sürdü. Ancak Pauline ve diğer tanıklar, Diane'ın Glover'a hiçbir zaman kötü davranmadığını söyledi. Jüri, oybirliğiyle Glover'ı suçlu buldu ve 16 yaşından küçük olduğu için süresiz olarak alıkonulmasına karar verildi.

Kayıp yakınlarının itibarı karalandı

Tartışmalara yol açan bu kararın ardından iki gazeteci, çocukların ne zaman özgürlüklerine kavuşacaklarını bilmeden alıkonulmasının adaletsizliğine karşı yazılar kaleme aldı. Ancak her ikisi de duruşmalara katılmamış olmasına rağmen, Glover'ın Diane'ın zorba olduğu yönündeki ifadesini esas aldılar.

Bir yazar daha da ileri giderek iddialarına sınıfsal bir boyut kattı. Diane'ın "işçi sınıfının görece üst kesiminden bir aileden geldiğini" yazdı. Pauline bunun gerçekle hiçbir ilgisi olmadığını vurguluyor. Margaret Watson okul yemekhanesinde çalışıyor, eşi Jim ise geçici işlerde postacılık yapıyordu.

Bu yazılar, Watson ailesinin kaybından duyduğu acıyı daha da ağırlaştırdı. Aile, Diane'ın hem suçlandığını hem de itibarının karalandığını düşünüyordu. Margaret dava açmak istedi ancak ölen bir kişinin itibarına yönelik karalama nedeniyle dava açılamayacağı söylendi.

Ailenin küçüğü de hayata veda etti

Diane'ın kardeşlerinden Alan, hem ablasının ölümüyle hem de medyada nasıl anlatıldığıyla baş etmekte büyük güçlük çekti. Diane'ın öldürülmesinin üzerinden iki yıl bile geçmeden Alan da yaşamına son verdi.

Pauline, Alan'ın elinde Diane hakkında gazete ve dergilerden kesilmiş yazılar bulunduğunu ve yanında üzgün olduğunu ama yalnızca ablasıyla birlikte olmak istediğini yazan bir not taşıdığını söylüyor.

Annenin medyaya karşı yıllarca süren mücadelesi

Margaret Watson, kızının ölümünün bıraktığı derin boşlukta medyanın gücüne karşı çıkmak için harekete geçti. Kızı hakkında yayımlanan kötü niyetli yalanlar yüzünden huzur bulamadığını belirten Margaret, gazetelerden özür talep etti.

Kampanya, onu başbakanlarla, Lordlar Kamarası üyeleriyle ve ünlü oyuncu Hugh Grant'ın desteklediği basın reformu hareketiyle bir araya getirdi. Kasım 2011'de basın etiğini inceleyen Leveson Soruşturması'nda etkili bir tanıklık yapan Margaret, yargıca şu sözleriyle seslendi:

"Bir insan öldü diye itibarı da onunla birlikte ölmemeli. Ruh hâli bozuk bir gazetecinin keyfine göre lekelenmemeli."

Pauline, Margaret'ın ufak tefek, kırılgan ve yas içinde olduğunu ama aynı zamanda "ateş gibi bir kadın" olduğunu anlatıyor. "İnanılmaz güçlüydü ama neredeyse bütün bu süre boyunca onu harekete geçiren şey yas, kızgınlık ve öfkeydi" diyor.

Jim Watson 2020'de 69 yaşında, Margaret ise bir yıl sonra 71 yaşında hayatını kaybetti. Her ikisi de hayattayken ilgili gazetelerden özür almayı başardı. Barbara Glover ise sekiz buçuk yıl cezaevinde kaldıktan sonra 2000'de serbest bırakıldı.

Acının içinde filizlenen aşk

Konuştuğumuz sırada Pauline'in yanında oturan eşi Andy Thomson, Alan'ın en yakın arkadaşıydı. Bu çiftin trajedi içinde birbirlerinde teselli bulduğunu ve 34 yıldır evli olduklarını belirtiyor.

Andy, "Biz daha çocuktuk. Alan'a çok yakın olduğum için Pauline'in neler yaşadığını anlayabiliyordum. Sonra Alan da hayatını kaybedince bu bizi birbirimize daha da yakınlaştırdı" diyor.

Pauline ise şunları ekliyor: "Ergenlik çağında travmayla nasıl baş edeceğinizi anlatan bir kitap vermiyor kimse elinize. Bununla baş etmek bize kaldı ve birbirimize yardım ettik. Hayatımızın tamamı travmadan ibaret değildi; kesinlikle değildi. Ama travma da hayatımızın bir parçası oldu."

"Bizim için en önemlisi, Diane ve Alan'ı yalnızca gazetelerde geçen isimler olarak değil, kendileri olarak anlatabilmekti. İnsanların onları birer çocuk olarak daha iyi tanımasını istedik. Çünkü onlar buydu: Çocuktular. Bugün hâlâ hayatta olması gereken, sıradan iki genç."